Tartışma

Ok yaydan çıkmıştı işte, beklenen oldu ve içindekileri sayıp döktü. Zembereği boşalmıştı, telafisi olmayan sözlerin başını yakacağını daha cümle bitmeden anlamıştı. “Aman artık ne olursa olsun “dedi bir yandan da. Bunca zaman ezile ezile pestile dönmüş hayatından kaçıp kurtulmak istiyordu. Belki de valizini alıp çekip gidecekti başka bir şehre. Sahi böyle yapsa daha cevval bir insan olur muydu? Yoksa eski alışkanlıklarının üstüne mi bina ederdi yeni hayatını. Yaşayıp görmek lazımdı. Bugün, bir daha yüz yüze bakmanın mümkün olmayacağı şekilde savurdu cümlelerini.

Kızgınlıktan büyüyen gözleri, zeyrek bakışları, inip kalkan göğsü maruz kaldığı haksızlıklardan kurtulmak ister gibiydi. Görünürde sarf edilen muhabbetin altında gizlenen imalı savaşların rövanşı yaşanmaktaydı bugün. Haklıydı haklı olmasına da güçlü değildi işte. Anlayışsız amirler de hep onu buluyordu.

Ne yapmıştı bu zaman kadar? Kocaman bir hiç! Ama susmayacaktı artık!

Tartışma sona erdi. Karşısındaki “ aman Hayri Beyciğim siz yorulmuşsunuz, yıllık izin vereyim size, dinlenin. O zaman hiçbir şeyciğiniz kalmaz,” deyip sırtını sıvazlayarak makam odasına geçti.

Her şey aynı güzergahta ilerlemeye devam edecekti. Masasına oturup soğuyan çayından bir yudum aldı. Yine karşıdakinin istediği gibi olmuştu.

Emine CUMA