haddizatında DERGİ

Ertesi gün cumartesiydi. Babası işe gittiğinden Genç kahvaltıyı annesiyle birlikte yaptı. Hava güzeldi. Dışarıdan taptaze bir bahar esintisi geliyordu. Genç "Keşke arkadaşlarla bir yerlere gitsek." diye düşündü. Kerem'in mesajı aklına geldi. Ondan başka yakın arkadaşı da yoktu zaten. Ama onunla takılmak da Genç'i korkutuyordu. Kerem'in anlattıkları ve yaptıkları daha önce duymadığı, görmediği şeylerdi. Sanki aydınlık bir hayat vardı bir de onun görünmeyen karanlık yüzü. Ya

O malum olaydan sonra Genç’in içindeki huzursuzluk dinmedi. Sanki omzunda görünmeyen bir yük taşıyordu. Kerem ise hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Ertesi gün okul koridorunda Genç’in omzuna vurup gülerek: -Suratın niye beş karış? Alt tarafı bir çikolata, dedi. Genç zorla gülümsedi ama içi daraldı. Eskiden Kerem’in rahat tavırları ona “özgürlük” gibi görünürdü. Şimdi ise düşününce yoruluyordu. Çünkü Kerem’in yanında her şey hafifliyor, yanlışlar normalleşiyordu. O günden

Genç o gün Kerem’le buluşmak istememişti. İçinde adını tam koyamadığı bir sıkıntı vardı. Ama Kerem ısrar etmişti: -Biraz dolaşalım, kafanı dağıtırsın. Birlikte küçük bir markete girdiler. Kerem rafların arasında rahatça dolaşıyor, Genç ise elini cebinden çıkarmadan peşinden yürüyordu. Her şey normal görünüyordu. Ta ki kasaya yaklaşırken Kerem’in elini cebine attığını fark edene kadar. Genç'in kalbi hızlandı. Bir şey oldu ama ne olduğunu tam anlayamadı. Kerem’in yüzünde ise tu

Genç o gün okuldan çıktığında içi huzursuzdu. Kerem, her zamanki rahat tavrıyla yanına geldi. -Akşam bir yere gidelim, dedi. “Geç kalmayız merak etme.” Genç tereddüt etti. Eve erken gitmesi gerekiyordu; babası akşam namazından sonra onu bekleyecekti. Ama Kerem’in sesi kulağında yankılandı: -Bir kere olur, kimse fark etmez. İşte hata, tam orada başladı. Küçük bir “olur” ile. Telefonuna baktı. Annesinden mesaj vardı: “Oğlum, akşam yemeğini birlikte yiyeceğiz, geç kalma.”