NE GÜZEL ŞEYSİN!

Bir yudum suda, kuru ekmekte, keyifle içilen tavşankanı çayda, dost muhabbetine eşlik eden kahvede… Rüzgârın yanağımızı okşamasında, yağmurun içimizi yıkamasında, güneşin sarıp sarmalamasında… Bir çocuğun kahkahasında, bir annenin kucağında, bir babanın gölgesinin altında… Bir yârin omzunda, bir denizin kıyısında, bir ateşin kenarında… Neydi bizi böylesine mutlu eden?

Saadetin de halleri vardır. Katı hali, yediğimiz içtiğimiz, güldüğümüz anlarda gözle görünür olur ve yanı başımızda beliriverir adeta. Sıvı hali, yağmurda, denizde, içilen suda bir ferahlık verir, yanıp kavrulan gönlümüze abı hayat oluverir. Gaz hali, esen rüzgârda, bir kasımpatının papatyanın kokusunda içimize sinsice sızar ve hayatın tüm güzelliklerini kılcal damarlarımıza kadar hissettirir.

Hayatı kıyısından köşesinden yaşamayacaksın. Saadetin tüm hallerine vakıf olacak, elinde olanla gönlünü şenlendirmeyi bileceksin. Her şeye rağmen, inadına, yaşamak sen ne güzel şeysin!

YAZAN: Emine CUMA