Ahvalimiz

Bir pencereden bakmaktı hayatın kendisi...

Bilmeden geçip giden....

Kollarımızı dayamışız pencerenin mermerine dirseklerimizden kan sızıyor.

Gönlümüz yorgun, bir düşün peşinden koşarcasına adımlıyor taşlı yolları...

Taş demişken, taşlar var her köşemizde ve biz kendimizden habersiz bitkin bir dönüşteyiz.

Hep yol yormuyor bizi, insanların üzerimize yüklediği yükler ağırlaştırıyor benliğimizi ve adım atmakta zorlanıyoruz...

Mürekkep Hanım